Katherine: To było długie lato, Damon.
Elena: Za nas, college i bycie w pełni sprawnymi wampirami.
Caroline: Jesteśmy tu.
Bonnie: Jesteśmy tu wszystkie razem.
Damon: Gdzie jest Stefan?
Silas: Cierpi, jak i ja cierpiałem
Elena: Tak, tylko mam dziwne przeczucie, jakby miało wydarzyć się coś złego.
Damon: Tak jest. Jutro wyjeżdżasz. To wszystko zamieniasz wspólny prysznic i plan posiłków.
Elena: Nie możesz być normalnym chłopakiem i wspierać mnie, gdy próbuje doświadczyć normalnego studenckiego życia?
Damon: Wolałbym upić cię szampanem i spędzić noc przekonując cię do zostania.
Bonnie: Powiedz jej, że zwiedzam Wielki Kanion.
Jeremy: Zdajesz sobie sprawę, że tylko odsuwasz w czasie to, co nieuchronnie [nadejdzie]? Co się stanie, gdy twój ociec dowie się, że byłaś trupem przez całe lato?
Bonnie: Ile pocztówek mu wysłałam? Ile razy do mnie dzwonił ? Zrobiłam, co mogłam. Najwyraźniej wcale za mną nie tęskni.
Jeremy: A co z Eleną?
Bonnie: Przed chwilą widziałam ją w college’u. Wydaje się naprawdę szczęśliwa. Nie mam zamiaru jej tego pozbawiać. Jesteśmy szczęściarzami, Jer. Ile osób po śmierci może rozmawiać ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi?
Jeremy: Ilu najlepszych przyjaciół nie czuje swego dotyku? Haa… Powinienem się zbierać. Dziwak, który upozorował własną śmierć nie może spóźnić się na matematykę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz